… en waarom gedrag nooit het startpunt is
Stel: iemand komt bij je met de vraag hoe hij beter kan communiceren met zijn team. Hij wil concreet advies — een cursus misschien, of een gesprekstechniek. Het gedrag is duidelijk: hij praat te veel, luistert te weinig, en zijn teamleden haken af.
Maar is dat de echte vraag?
In onze praktijk merken Carla en ik keer op keer dat de vraag die mensen stellen zelden de vraag is die beantwoord moet worden. Niet omdat mensen niet eerlijk zijn — maar omdat ze simpelweg niet weten wat er onder het oppervlak speelt. Dat is ook niet raar. Ruim 90% van ons gedrag is onbewust. We zien het resultaat, maar niet de motor.
Gedrag is een oplossing
Wij zeggen het vaker: gedrag is een oplossing van het brein voor een onderliggende behoefte. De man die te veel praat in vergaderingen, lost daarmee iets op. Misschien is zijn diepste drijfveer controle — hij praat om de regie te houden. Of zijn drijfveer is erkenning — hij praat omdat hij wil laten zien wat hij weet. Of het is angst voor conflict — door zelf het woord te voeren, voorkomt hij dat anderen het overnemen en de koers veranderen.
Drie mensen met hetzelfde gedrag. Drie totaal verschillende drijfveren. En dus drie totaal verschillende interventies die het verschil maken.
“Gedrag is uitwisselbaar. De motivatie achter het gedrag is veel interessanter.”
Hoe je bij de echte vraag komt
In een typeringsgesprek — dat altijd met ons tweeën wordt gevoerd — stellen we geen directe vragen over gedrag. We praten gewoon. Over wat iemand bezighoudt, hoe hij omgaat met tegenslag, wat hem energie geeft en wat hem uitput. We luisteren met een ander oor dan de meeste mensen.
Want jouw drijfveer manifesteert zich in alles wat je zegt en doet. In de woorden die je kiest. In wat je weglaat. In hoe je reageert als we iets terugleggen. Gaandeweg het gesprek wordt het patroon zichtbaar — niet als een oordeel, maar als een herkenning.
Terug naar de man met het communicatieprobleem
In zijn typeringsgesprek bleek dat zijn drijfveer succes was — hij is een Type 3. Zijn diepste overtuiging: ik ben wat ik neerzet. Als hij niet aan het woord is, heeft hij het gevoel dat hij er niet toe doet. Zijn teamleden zien een dominante gesprekspartner. Hij ervaart zichzelf als iemand die zijn best doet om bij te dragen.
Het probleem was nooit zijn communicatie. Het probleem was dat hij zichzelf niet kon toestaan om even onzichtbaar te zijn. Dat inzicht — dát veranderde alles. Niet een cursus gesprekstechnieken, maar begrip van zijn eigen motor.
Wat dit voor jou betekent
Of je nu zelf worstelt met een terugkerend patroon, of als leidinggevende iemand in je team niet goed begrijpt — de vraag die je stelt is bijna nooit de vraag die beantwoord moet worden. Daar zit geen verwijt in. Het is simpelweg zo dat we onze eigen blinde vlekken niet kunnen zien.
Dat is precies waarom wij met twee coaches werken. Twee mensen die onafhankelijk van elkaar observeren, samenvatten en toetsen. Zo ontstaat een beeld dat veel dichter bij de werkelijkheid ligt dan wat iemand over zichzelf kan vertellen.
De vraag achter de vraag vinden; dat is het begin van echte verandering.
Herken jij een patroon in jezelf?
In een typeringsgesprek van ruim 2 uur maken we samen inzichtelijk wat jou drijft. Plan een vrijblijvende kennismaking.